Taptoni Ingelmunster

Op bezoek bij: Theatergroep Taptoni

Elke maand zet UiT in Midwest een vereniging uit de regio Midwest in de kijker. Voor de maand januari is dit ‘Taptoni’. De naam op zich verklapt niet veel, maar lokte wel onze nieuwsgierigheid.

ijd dus om Taptoni beter te leren kennen en regisseur Krista het hemd van het lijf te vragen.

 

‘De nar van de koning’

 

Taptoni is een toneelvereniging die spontaan ontstaan is in 1993. Wat begon als een idee om een toneelstuk op te voeren op het schoolfeest van de De Wingerd en De Zon, groeide uit tot een aparte vereniging. “De leerkrachten en directeurs hadden het gevoel dat ze elk jaar hetzelfde deden voor het schoolfeest. Daarop zijn ze beginnen brainstormen en botste de vorige directeur, die zelf een rasechte toneelspeler was, op een boekje in de kast. In dat boekje stond een schooltoneel ‘De nar van de koning’. Zo is hij, samen met de leerkrachten, op het idee gekomen om eens een toneelvoorstelling op te voeren op het schoolfeest. En zo was de allereerste voorstelling geboren”, aldus Krista.

 

De voorstelling had echter zodanig veel succes dat er een aparte vereniging opgestart werd die om de twee jaar een toneelstuk opvoert. Maar hoe zijn ze dan op de naam ‘Taptoni’ gekomen? Krista: “Het vormt eigenlijk de afkorting van ‘Tap’, ‘toneel’ en ‘Ingelmunster’. Die laatste twee zijn evident. De naam ‘Tap’ stamt uit begin vorige eeuw. Toen werden de jongens naar de zondagsschool gelokt door hen een pintje aan te bieden na school. Het komt dus eigenlijk van de tapkraan die toen in de school stond.”

 

‘Sindsdien steekt de directeur nooit meer een script in z’n tas’

 

Na de eerste voorstelling volgde al snel een tweede toneelstuk, gebaseerd op de luisterplaat ‘Het Oinkbeest’ van Elly en Rikkert. Daarna was de inspiratie helaas op. Krista kwam echter op de proppen met een idee: “Omdat ik, als lid van het oudercomité en toneelspeelster, zelf al betrokken was bij ‘Taptoni’, stelde ik voor om zelf eens een toneelstuk te schrijven.”

 

Maar dat bleek niet helemaal van een leien dakje te lopen: “Ik had een eerste toneelstuk geschreven en het voorstel aan Dominique (directeur van De Zon) gegeven. Hij had het in zijn tas gestoken om dan later eens te bekijken. Gezien het aan het einde van ’t schooljaar was, was hij dit compleet uit het oog verloren. Ik dacht dus al dat het compleet afgevoerd werd. Na een vergadering met het oudercomité vroeg ik uiteindelijk toch eens of hij het script al gelezen had. Hij viel compleet uit de lucht en gaf toe dat het nog steeds in z’n tas zat. Hij heeft het dan direct gelezen en het script was meer dan goedgekeurd. Sindsdien steekt hij het nooit meer in z’n tas”, lacht Krista.

 

‘De kinderen keken verdwaasd toen ze het woord ‘sulfer’ hoorden’

 

Omdat Krista als regisseur zulk goed werk leverde, werd ze uiteindelijk aangesteld als vaste huisschrijfster bij Taptoni. Na enkele stukken geschreven te hebben, is het natuurlijk niet evident om inspiratie te blijven hebben. Krista haalt de mosterd voor haar scripts vooral bij de leefwereld van de kinderen. “De voorkeur gaat vooral uit naar fantasieverhalen en sprookjesfiguren omdat ik daar ook het meest m’n fantasie op kan loslaten. Maar dat wil niet zeggen dat we enkel al sprookjes gebracht hebben. We hebben bijvoorbeeld ook al een verhaal rond circus gemaakt, een theaterwandeling op poten gezet en een soort van kortfilmfestival georganiseerd. Ter nagedachtenis van 14-18 brachten we ook het waargebeurd verhaal ‘Papaver’. We zetten toen korte taferelen uit de leefwereld van het kind tegenover elkaar, dus 1914 tegenover 2014, met als rode draad papaver.”

 

Uit die laatste voorstelling ‘Papaver’ herinnert Krista zich nog een opmerkelijke anekdote: “Op een bepaald moment kwam er een scène in voor waar de piloot Roland Garros z’n vliegtuig in brand stak met een ‘sulfer’. De omstaanders in het stuk zeiden dus “hij vraagt sulfers”, waarop de kinderen hen verdwaasd aankeken. Het woord ‘sulfers’ kenden de kinderen dus niet meer, deels omdat het uit het dialect komt maar ook omdat het nog weinig gebruikt wordt de dag van vandaag.”

 

‘Sommige oud-leerlingen halen nog steeds leuke herinneringen op aan Taptoni’

 

De voorstelling ‘Papaver’ kon op heel wat positieve reacties rekenen van het publiek. Maar  dat is niet de enige reden waarom regisseur zijn bij Taptoni een dankbare ‘job’ is. Krista: “Het doet deugd om te zien dat kinderen er zo veel plezier beleven om mee te werken aan het stuk of om op het podium te staan. Dit jaar zagen we bijvoorbeeld hoe een kind die twee jaar geleden nog stond te daveren op het podium, nu opengebloeid is tot een toptalent die een moeilijk zinnetje moeiteloos kan uitspreken. Dikwijls gebeurt het ook dat we oud-leerlingen terugzien jaren nadien en ze leuke herinneringen ophalen aan hun podiumervaring bij Taptoni. Sommigen doen er later zelfs iets mee en studeren verder aan de kunstacademie. Dat is wel leuk om te zien.”

 

Sommige kinderen vonden het zodanig plezant om mee te spelen in Taptoni, dat ze ook na het verlaten van de school nog willen meespelen in Taptoni. Dat is echter helaas niet mogelijk. “Normaal kunnen enkel leerlingen van de scholen De Wingerd en De Zon zich gratis inschrijven. Ook ouders en grootouders van de leerlingen zijn welkom bij ons”, aldus Krista. Alle kinderen van beide scholen krijgen in het begin van het schooljaar een inschrijvingsformulier mee. Iedereen kan zich inschrijven, al wordt er wel een onderscheid gemaakt in de rolverdeling. “Enkel de hoogste drie klassen kunnen een sprekende rol krijgen. De rest kan figurant spelen of ze kunnen ook rappen of dansen gezien het toneelstuk ook een muzikaal toneelstuk is. Anderen staan dan weer niet graag op een podium en steken een handje toe achter de schermen.”

 

‘Het is dikwijls een uitdaging om iedereen samen te krijgen voor een repetitie.’

 

Naaimoeders voor de kostuums, de groep mensen die helpt bouwen aan het decor tot zelfs ouders die hun kinderen naar de repetities brengen. Allemaal maken ze deel uit van de toneelgroep Taptoni. En over repetities gesproken: echt gemakkelijk is het niet om een repetitie vast te leggen volgens Krista. “Het grootste probleem is dat de meeste kinderen bezige bijtjes zijn en aangesloten zijn bij verschillende verenigingen. Dan is het dikwijls puzzelen om iedereen samen te krijgen voor de repetities.” De repetities starten meestal in november in kleinere groepjes na schooltijd. In de laatste week voor de voorstelling repeteert iedereen bijna elke dag samen op het podium, inclusief decor.

 

Na de inspanning hoort natuurlijk ook de ontspanning. “Meestal organiseren we na de voorstelling nog een uitstapje met alle leden waar ze kunnen smullen van een pannenkoek, als beloning voor het harde werk.” Ook bij het 20-jarig bestaan van Taptoni organiseerde de toneelvereniging een feest waar zowel bestaande leden als oud-leden uitgenodigd waren. Volgend jaar bestaat de toneelvereniging 25 jaar, een reden dus om weer te vieren! Een tipje van de sluier kon Krista echter nog niet oplichten: “Er zijn al enkele ideeën, maar we weten nog niet concreet wat we zullen doen.”

 

Wie benieuwd is naar de toneelstukken van Taptoni kan hen de laatste twee weekends van april aan het werk zien in het jeugdcentrum van Ingelmunster. Ze brengen er het sprookje ‘Indigo’ over Regenboogland. Zoals Krista het zelf zegt: “Het toneelstuk staat garant voor twee uur ontspanning en plezier. Iets wat nog lang zal nazinderen bij het publiek."

 

Identikit:

NAAM: Taptoni

SINDS: 1983

GEMEENTE: Ingelmunster

AANTAL LEDEN DIT JAAR: 55 kinderen, 12 volwassenen

VOLGEND EVENEMENT: april 2018, voorstelling genoemd ‘Indigo’